class="single single-post postid-4598 single-format-standard"
V ^
easyjet

Rosa

$

3 juli 2011
“Hoe zou het eigenlijk met Rosa zijn?”

De gedachte borrelde bij Paul omhoog, terwijl we op de Easy Jet-vlucht naar Basel stonden te wachten. Een jaar of 10 geleden was het. We hadden een tweeweekse vakantie naar Kroatië geboekt, waarvan we de eerste zeven dagen varend langs de Dalmatische kust zouden doorbrengen.

Tot onze verrassing had de reisorganisatie ons geplaatst op een oude houten vissersschuit. Op het moment dat wij onze tassen op het dek zetten hoorden we achter ons een zacht gemompeld “Hmm, zwei junge Männer…” We draaiden ons om en zagen een tiental bejaarden. Duitsers, bleek later, in staat van dronkenschap en/of ontbinding. Gelukkig voor ons was er ook een jong Nederlands stel aan boord. En een uitstekende kok.

In de tafelschikking was Rosa aan ons toegewezen: een rap in het Duits ratelend rimpelfossiel. Qua uiterlijk het best te omschrijven als mager rookvlees in een twee maten te krappe bikini. Paul en ik hadden onze bedenkingen. Zeven dagen lang met dit stuk Germaans antiek aan tafel? Eenentwintig maaltijden? Mein Gott, het zou een lange week worden.

Op dag twee begon er tussen das Bootmummie en ons toch een soort van klik te ontstaan. Van koetjes en kalfjes kregen we het over leeftijd. Wij iets onder en boven de dertig, Rosa halverwege de vijftig. Wij hadden haar 70 geschat. Over favoriete drankjes: wij bier en rum, zij ooit een fles wodka per dag. Nu: alleen maar water en frisdrank. Over beroepen: wij toen nog bij een muziek- en entertainmentbedrijf. Rosa: telefoonsex en prostitutie.

Pardon? Paul en ik keken elkaar aan. Huh? Hebben we dat wel goed begrepen? Of ze dat even wilde wiederholen. Ja dus. Met enige regelmaat ging daar nog een Bratwurst in. Sommige oude hoerenlopers voelden zich niet op hun gemak bij het gejongehoer en wilden dan liever een stukje overjarig. En dan kwam Rosa nog goed van pas. Een vriendje had ze ook. Maar die was in Thailand. Zum junger Mädchen bumsen. Wisten we dat ook weer.

In de loop van de week vatten we steeds meer sympathie op voor Rosa. Het was nog steeds een vreemde vogel in een veel te klein roze broekje, maar ze bleek ook een schat van een vrouw en een bron van mooie verhalen. De ene na de andere bordeelanekdote vloog over tafel, verteld met humor, relativeringsvermogen en zelfspot.

Aan alles komt een eind, en dus moesten we na een voorbij gevlogen week gezelligheid en varen afscheid van elkaar nemen. Eén keer zagen we haar nog terug. Onze 7-daagse boottrip werd gevolgd door een weekje in een appartement. Rosa bleef nog een week langer op de boot, die een paar dagen later aanmeerde in ‘ons’ stadje. Hopeloos verdwaald en in paniek kwamen we haar tegen. Midden in de middeleeuwse doolhof van Trogir en keine Ahnung hoe ze weer terug moest komen naar de boot. Paul en ik namen, na een hartelijke begroeting, de Duitse bij de arm en leidden haar terug naar de kade. Daar werden we getracteerd op tranen van dankbaarheid, drie kussen p.p. en een hele dikke knuffel. Dat was het laatste wat we hebben gezien van Rosa.

De vakantie komt er weer aan en zoals ieder jaar denk ik dan af en toe aan Rosa. Hoe zou het met haar gaan? Dus mocht iemand haar deze zomer tegenkomen in een Berlijns bordeel: geef haar een flinke fooi en doe haar de hartelijke groeten. Van zwei junge Männer aus Holland. Dan denkt ze ook weer eens aan ons.

Be Sociable, Share!

Tags:


Comments


  • Peter de Kock  –  July 3, 2011 at 12:52pm  – 

    Ik zat gisteravond laat op Canvas naar de film ‘Factotum’ te kijken, een verfilming van een boek van Charles Bukowski. Jouw Rosa (hoor mij nou, ik bedoel eigenlijk jouw verhaal over Rosa) zou het ook erg goed doen als Bukowski-achtige film. Heeft Hollywood al gebeld?

  • Paul  –  July 3, 2011 at 02:04pm  – 

    Weet je nog toen we haar 50 euro gaven en toen ging zij met jou…oh ja, had beloofd dat we het daar nooit meer over zouden hebben. Excuus.

  • Mootje  –  July 4, 2011 at 09:58pm  – 

    @Paul
    Zoals je in het stukje over de Zwaluwhoeve hebt kunnen lezen, heeft J er geen rare dingen aan overgehouden (op zijn private parts ). Dusssss BOEJUH…..

    @Jooper
    Lief en toch een beetje triest.

    @Peter
    Volgens Paul is het toch een beetje Joopers Rosa

  • Verbal Jam  –  August 22, 2011 at 10:58pm  – 

    Ik ben een beetje laat wegens andere bezigheden, maar een mooi verhaal. Hier kan geen jeugdige vakantieliefde tegenop natuurlijk.

  • Dionne  –  September 1, 2011 at 09:20am  – 

    ik zit met een collega je blogarchief door te spitten en we komen niet meer bij. Dank voor de nieuwe voorziening leesvoer :)


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>