class="single single-post postid-3589 single-format-standard"
V ^

De daklozenkrant, onverwacht effectief?

$

3 september 2010

Het was een vreemd schouwspel. De verkoopster van de daklozenkrant en het meisje met de hoofddoek waren druk gebarend met elkaar in gesprek. Luid en overgearticuleerd, zoals wel vaker als mensen elkaar maar half begrijpen.

Ik weet heel goed dat het niet netjes is om mensen af te luisteren. Dat je je met je eigen zaken moet bemoeien. Maar hier gebeurde iets bijzonders, dat kon je zien. De dakloze mevrouw had geprobeerd om een krantje te slijten aan het meisje met de hoofddoek op het moment dat deze de supermarkt verliet. Het meisje was er niet in geinteresseerd, in de daklozenkrant. Wel kwam ze met een verrassend tegenvoorstel. Ze bood de dakloze mevrouw onderdak.

“Ik heb een kamer over!”

Dakloze mevrouw keek haar aan alsof ze water zag branden. In een mix van Nederlands, Engels en iets wat ongetwijfeld haar moederstaal was probeerde ze te antwoorden. Ze kon niet geloven dat ze hoorde wat ze hoorde. Dat ze begreep wat ze begreep. 

“Er wonen ook twee mannen in mijn huis. Vind u dat niet erg?”

Opnieuw luid, alsof daarmee de taalkloof overbrugd kon worden.

Ik rommelde nog maar wat in mijn tas om tijd te rekken en deed alsof ik mijn fietssleutel niet kon vinden. Die zat in mijn broekzak, maar dat wisten deze dames natuurlijk niet. Hoe zou dit aflopen? Zouden ze er samen uit komen? Kan dat echt, dat iemand je zomaar een kamer in een huis met een dak aanbiedt? Gewoon omdat ze zich jouw lot aantrekt?

Het leek nu toch echt tot dakloze mevrouw door te dringen. Wat ze antwoorde kon ik niet verstaan. Ze glimlachte en pakte de hand van het meisje met de hoofddoek.

Ik had er nu echt te lang gestaan. Nog langer dralen en het zou opvallen. Ik viste de fietssleutel uit mijn broekzak en haalde m’n schouders maar eens op. Vergeten dat hij daar was, of zo. Mijn geacteerde verontschuldiging bleek niet nodig. De dames keken niet naar me, druk met belangrijkere zaken. Ik slingerde langzamer dan normaal mijn been over het zadel, reed rustig weg en keek nog eens nieuwsgierig achterom.

Of de dakloze mevrouw nu echt geholpen was weet ik nog niet. Maar het leek er verdacht veel op dat het verkopen van de daklozenkrant zomaar ineens onverwachte vruchten heeft afgeworpen. Jarenlang heeft ze naast de ingang van de supermarkt gestaan met een stapel daklozenkranten. Zou dit dan de laatste keer zijn geweest?

Be Sociable, Share!

Tags:


Comments


  • moet ineens denken aan die zwerver die op de grond lag/zat en ik had een stukje peperkoek over en vroeg of hij het wilde hebben. hij wilde niet. …

    #anticlimaxgevoel

  • Waar is u overigens gebleven? Het is hier erg stil ineens…

  • Jooper  –  September 21, 2010 at 08:54pm  – 

    @Laurent
    Binnenkort weer terug, even een kleine break :-)

  • dirk  –  January 20, 2011 at 06:47pm  – 

    het zijn meestal Roemenen die met deze krantjes leuren bij de supermarkten e.d.ze hebben deze krantjes omdat bedelen verboden is en daarom is dit krantje een alibi,ze werken meestal in een groep verdeeld over verschillende plaatsen in het centrum,en ze zal echt niet met die Mevrouw zijn meegegaan want haar familie zou missen en bedelen is in hun optie een beroep.


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>