|
|
16 juli 2010
Een uur of elf ’s ochtends zal het zijn geweest. Mike lag heerlijk te slapen onder de airco, terwijl Mo en ik in de schaduw van onze Lesbische (ja, zo heet dat als je op Lesbos bent) villa genieten van een kop koffie, een broodje en het gezelschap van een zwangere poes. Poes heeft honger en vindt salami lekker. De eigenares van het complex, een grijze Griekse dame van onbestemde leeftijd (je weet hier nooit of iemand nou 55 of 75 is) scharrelt wat rond ons huis. De fruitbomen zijn behangen met rijpe vruchten en het is tijd voor de pluk. Binnen een minuut of vijf heeft de mevrouw een plastic tasje vol.
Na wat handen- en voetengepraat (wat zijn dat voor vruchten?) ligt er zomaar een handje vol geel fruit op onze ontbijttafel. Pruimen zijn het en dan realiseer je je nog maar eens dat wat wij ‘normaal’ eten vinden eigenlijk gewoon genetisch gemanipuleerde rotzooi is. Pruimen zijn namelijk niet zoals Jantje ze zag hangen, ‘als eieren zo groot’. Pruimen hebben een doorsnee van een centimeter of vier en smaken naar pruim, niet naar water. Courgettes zijn zonder genetische manipulatie overigens bijna wit (en heerlijk op de barbecue met wat olie, peper, zout en knoflook) en de structuur van verse kip zonder groeihormoon is zacht, een beetje als goed rundvlees.
In en om het huis is het een beestenboel en voor het gemak geven we de meeste beestjes een naam. De zwangere poes is door Mike ‘Biatch’ gedoopt. Ik weet niet of ik hem nog eens meeneem naar een concert van Snoop Dogg. Het vriendje van Biatch heet ‘Downie’ (genoemd naar het syndroom van, het is een lelijk beestje) en komt ook regelmatig langs voor een hapje en een glas water. Aan de weg staat ezeltje ‘Donkey Sjon’ die af en geluiden uitbraakt alsof z’n startmotor stuk is. Binnen hebben we bezoek gehad van een nog naamloos musje die de spiegel van de kaptafel een goede rustplek vond, en een paar hagedisjes. In de verte horen we regelmatig een Tourette-vogeltje dat ‘tiet tiet tiet!’roept. De rest van het dierenspul, koe, varken en garnaal, krijgt een plekje op de barbecue.
Het leven hier is zoet als een perzik. We tuffen wat rond op een scooter, bewonderen landschap en oude Griekse bouwwerken en zorgen dat er voldoende wijn, water en frisdrank koel staat. De eerste vier dagen hebben ons een heerlijk gevoel gegeven. We hebben ons aangepast aan het Griekse leven en tempo. De dagen glijden ontspannen aan ons voorbij. We voelen ons eilandbewoners. We voelen ons Lesbisch.


Toevallig heb ik laatst hier in de VS ook producten van eigen bodem gegeten, en het verschil is inderdaad verbluffend!
Nice, Jooper. Veel plezier en ontspanning nog op Lesbos…
klinkt goed. Ik hou ook wel van die Grieken.
Toch adviseer ik je nog steeds om je roze string níet aan te trekken!
Geniet ervan
Dat klinkt als een volmaakte inburgeringscursus