Test, under construction

Test, under construction

Eigenlijk zijn meeuwen lawaaiige hufters. Of hufterige broodrovende herrieschoppers. Cockmeeuwen hebben die naam natuurlijk niet voor niets gekregen. Deze foto schoot ik toen meneer (of mevrouw) meeuw voor de verandering zelf z’n kostje bij elkaar scharrelde. En eens niet een argeloze eend van zijn korstje brood beroofde. Een toevallige, maar goed getimede voltreffer…

De gedachte borrelde bij Paul omhoog, terwijl we op de Easy Jet-vlucht naar Basel stonden te wachten. Een jaar of 10 geleden was het. We hadden een tweeweekse vakantie naar Kroatië geboekt, waarvan we de eerste zeven dagen varend langs de Dalmatische kust zouden doorbrengen.

Tot onze verrassing had de reisorganisatie ons geplaatst op een oude houten vissersschuit. Op het moment dat wij onze tassen op het dek zetten hoorden we achter ons een zacht gemompeld “Hmm, zwei junge Männer…” We draaiden ons om en zagen een tiental bejaarden. Duitsers, bleek later, in staat van dronkenschap en/of ontbinding. Gelukkig voor ons was er ook een jong Nederlands stel aan boord. En een uitstekende kok.

In de tafelschikking was Rosa aan ons toegewezen: een rap in het Duits ratelend rimpelfossiel. Qua uiterlijk het best te omschrijven als mager rookvlees in een twee maten te krappe bikini. Paul en ik hadden onze bedenkingen. Zeven dagen lang met dit stuk Germaans antiek aan tafel? Eenentwintig maaltijden? Mein Gott, het zou een lange week worden.

Op dag twee begon er tussen das Bootmummie en ons toch een soort van klik te ontstaan. Van koetjes en kalfjes kregen we het over leeftijd. Wij iets onder en boven de dertig, Rosa halverwege de vijftig. Wij hadden haar 70 geschat. Over favoriete drankjes: wij bier en rum, zij ooit een fles wodka per dag. Nu: alleen maar water en frisdrank. Over beroepen: wij toen nog bij een muziek- en entertainmentbedrijf. Rosa: telefoonsex en prostitutie.

Pardon? Paul en ik keken elkaar aan. Huh? Hebben we dat wel goed begrepen? Of ze dat even wilde wiederholen. Ja dus. Met enige regelmaat ging daar nog een Bratwurst in. Sommige oude hoerenlopers voelden zich niet op hun gemak bij het gejongehoer en wilden dan liever een stukje overjarig. En dan kwam Rosa nog goed van pas. Een vriendje had ze ook. Maar die was in Thailand. Zum junger Mädchen bumsen. Wisten we dat ook weer.

In de loop van de week vatten we steeds meer sympathie op voor Rosa. Het was nog steeds een vreemde vogel in een veel te klein roze broekje, maar ze bleek ook een schat van een vrouw en een bron van mooie verhalen. De ene na de andere bordeelanekdote vloog over tafel, verteld met humor, relativeringsvermogen en zelfspot.

Aan alles komt een eind, en dus moesten we na een voorbij gevlogen week gezelligheid en varen afscheid van elkaar nemen. Eén keer zagen we haar nog terug. Onze 7-daagse boottrip werd gevolgd door een weekje in een appartement. Rosa bleef nog een week langer op de boot, die een paar dagen later aanmeerde in ‘ons’ stadje. Hopeloos verdwaald en in paniek kwamen we haar tegen. Midden in de middeleeuwse doolhof van Trogir en keine Ahnung hoe ze weer terug moest komen naar de boot. Paul en ik namen, na een hartelijke begroeting, de Duitse bij de arm en leidden haar terug naar de kade. Daar werden we getracteerd op tranen van dankbaarheid, drie kussen p.p. en een hele dikke knuffel. Dat was het laatste wat we hebben gezien van Rosa.

De vakantie komt er weer aan en zoals ieder jaar denk ik dan af en toe aan Rosa. Hoe zou het met haar gaan? Dus mocht iemand haar deze zomer tegenkomen in een Berlijns bordeel: geef haar een flinke fooi en doe haar de hartelijke groeten. Van zwei junge Männer aus Holland. Dan denkt ze ook weer eens aan ons.

Ik draaide me om en zag een kaalgeschoren hoofd, een sikje en een stierennek. Uitlopers van een tribal tattoo waren tot in de nek zichtbaar. Achter op het mouwloze motorjack: een groot embleem van een bekende motorclub.

Meneer Davidson had gelijk. Naast olijven, Turks brood en een kleine verpakking suçuk lagen acht joekels van portobello’s.

“Ja, die zijn lekker op de barbecue.”

De culinaire belangstelling van de motorduivel leek gewekt. “Hoe doe je dat dan?”

Tsja. Eigenlijk is het een eigen recept. Geheim. Niet bedoeld om met de hele wereld te delen. Maar ja, soms moet je over je principes heen stappen. Voor de veiligheid.

“Nou. Eigenlijk is het een eigen geheim recept. Maar goed. Je begint dus met de buitenkant. Die smeer je in met olijfolie. Want die paddestoelen moet je in aluminiumfolie grillen. Als dat spul blijft plakken en je krijgt het tussen je vullingen dan wordt je helemaal gek.”

Harley keek me aan alsof ik het verwijfde neefje van Gordon was. De billenmaat van Maik de Boer. Een beetje folie tussen je kiezen, boeien. Ik vreet een rol van dat spul bij het ontbijt. En ik flos met prikkeldraad.

“Daarna wrijf je zout aan de buitenkant. Vervolgens maak je een marinade van olijfolie, gyroskruiden en een beetje piri-piri en dat giet je er aan binnenkant in. Dan Boursin er bovenop. Geraspte kaas daar weer overheen. Beetje verse peper, folie dichtvouwen en een minuut of tien op de barbecue.”

Het bleef even stil. De informatie moest gesaved worden op de harde schijf. “Klinkt goed. Maar nou heb jij dus alle paddo’s.”

Inderdaad, ik had alle paddestoelen uit het kratje meegenomen. Hij keek me verwijtend aan, spande zijn biceps en maakte zich extra breed. Vastbesloten om de paddo’s, al dan niet met geweld, in beslag te nemen. Ik besloot op z’n gevoel te spelen.

“Het is voor m’n moeder. Die is jarig vandaag.”

Zijn blik verzachtte. Moeder en motorduivels, een gevoelige combinatie.

“O. Nou. Eet smakelijk dan maar.”

“Dank je!”

Een zucht van opluchting. Daar kwam ik toch goed weg. Ik ging er maar vanuit dat hij de gevoelige receptinformatie onder de helm zou houden. Mijn geheime recept was veilig.

Heel bijzonder: in de sauna yoga-ende mannen die je een onbelemmerd uitzicht geven op hun artiesteningang. Vrouwen die na de koude douche beide borsten over de schouders zwaaien en uitgebreid hun naad gaan staan drogen. Met een witte handdoek.

En wat verder opviel tijdens ons saunabezoek? De piemel moet kaal. Niet uitdunnen of dode puntjes bijwerken. Radicaal kaal. Inclusief testikelen, want de boel moet glimmen. Aan de rest van het lichaamshaar wordt geen bal gedaan. De kale klabanus is een bleke woestijn in een oase van beharing.

Fascinerend: heren van middelbare leeftijd die tijdens het koffiedrinken beide noten op het randje van de stoel balanceren, maar de puddingbuks laten hangen. Dekselse acrobatiek. Razendknap.

Maar het was wel goed voor mijn zelfvertrouwen, zo’n dagje sauneren. Want wat is gebleken? Ik heb een hele leuke en toch doodgewone piemel. Beschaafd. Geen kale porno-slurf, dat niet. Maar ook geen blauwe borrelnoot, een populair modelletje in naaktkringen. Gewoon een keurige volwassen pielemoos zonder toeters, bellen of old-man-balls. Keurig onderhouden, een compact en overzichtelijk zaakje.

Voor wie het toch eens wil proberen hier een aantal tips. Mocht je overwegen een bezoekje te brengen aan de Zwaluwhoeve dan is het zaak je tegen de stroom in te bewegen. Als bij een paar regendruppels de massa naar het binnengedeelte trekt, schuivel jij stiekem een buitensauna in en zit je heel even alleen. Klaart het weer een beetje op, zoek dan je vertier binnen. Doe je dit niet, dan zit je bil aan bil elkaar onder te zweten in te volle hokken met te volle mensen. Of je drinkt voor drie euro vijftig een glas wijn wat nog voor geen derde vol is. Het is dus dat ik me met M. heerlijk heb zitten verbazen over kuddegedrag, naaktneuroses en humoristische geslachtsorganen, anders was het een verloren dag geweest.

Mijn advies over de Zwaluwhoeve: gewoon niet gaan. Ga naar een kleinschalige sauna in je eigen dorp. Zonder notoire naaktlopers, tietslingeraars, potloodventers en ander klootjesvolk. Gewoon thuisblijven kan natuurlijk ook. Lekker met je joggingbroek op de bank of in short in de tuin. Dan hoef je je noten niet te epileren of je bilnaad te harsen. Heerlijk, om kleren aan te hebben.

Het babysitten op zich vond ik niet vervelend. Geef zo’n vierjarig opdondertje snoep en chocomel, laat ze tot een uur of twaalf opblijven en je hebt er geen kind aan. Tegen de tijd dat ze stuiterend van de M&M’s dan wel projectielkotsend de huiskamer ruïneerden kwamen paps en mams weer thuis om brok- en braakstukken op te ruimen. “Ja, sorry. Maar ze kon echt niet slapen.”

Waar ik wel op z’n oud Wildersch knettergek van werd waren Bassie & Adriaan. Disneyfilms: geen probleem. Daar wordt ik vrolijk van. Maar laat me een minuut of tien naar clown en acrobaat kijken en het Braziliaans waxen van m’n bilspleet klinkt als een gezellig feestje.

Wat de aantrekkingskracht van die twee op jonge kinderen is heb ik nooit begrepen. Want wat is dat ontzettend slecht! Belichten doen ze met een 500 watt bouwlamp. Wat goed genoeg is voor porno is goed genoeg voor het hoofd van Adriaan, zullen ze gedacht hebben. Want in de kop van Adri staan evenveel rimpels als in de zak van de gemiddelde pornoacteur. Iedere scene moest ook in één take op de band staan. Want tijd is geld en alles is voor Bassie.

Groen en geel ergerde ik me, als neefje weer een aflevering wilde kijken. Nog een keer de Baron, de plaaggeest of B100. Alweer die stinkend rijke kinderhater Bas van Toor met z’n flauwe kutgrappen. Nog erger: opnieuw de scherp afgetekende schaduw van een camera op een witte muur, figuranten die de camera in kijken en microfoons die door het beeld zweven. Consequent waren ze wel: iedere aflevering was even belabberd.

Ook in films die wel de moeite waard zijn komt dit soort amateurisme voor. Afgelopen weekend zaten M. en ik The Mechanic, een aktiefilm met Jason Statham en Donald Sutherland, te kijken toen M. plotseling iets opviel. Een enorme misser voor een film die voor de rest het aanzien toch best waard is. Kijk maar eens goed boven het hoofd van de man met telefoon. Dat er in deze tijden ook in de filmbusiness bezuinigd wordt kan ik begrijpen. Maar konden ze nou echt geen betere cameraman en geluidstechnicus als die van Bassie en Adriaan vinden?

The Mechanic: foutje from Jooper on Vimeo.

Vooral vrouwen hebben er een handje van zichzelf voor paal te zetten. Voor wie gelijk wil roepen dat ik een opportunistische seksist ben: dat klopt. Maar dat heeft hier verder niks mee te maken. Lees onderstaand lijstje met vrouwelijke modemissers eens door en je begrijpt wat ik bedoel:

• De megazonnebril, model Rachel Hazes. Zelfs het mooiste meisje ziet er met zo’n geblindeerde voorruit uit als een genetisch gemanipuleerde strontvlieg.
• Uggs. Ja, sorry, alweer. Voor de derde winter op rij heb ik moeten kijken naar die vormeloze pauperpantoffels. Voor het luttele bedrag van 210 euro per paar loop je op de suedetechnisch minst bedeelde beestjes uit het weiland. Ik kan alleen maar hopen dat van het restschaapmateriaal een fatsoenlijke shoarma is gemaakt.
• Dagelijks te bewonderen in de intercity Amsterdam – Hoorn: het hoerige sletje met bibberhondje in blingtas. Nee, ik heb het niet over een enkeling: het zijn er nog veel en verkrijgbaar in verschillende kleuren. Zowel de blingsnol als het truthondje.
• De tribal tattoo op de onderrug. Ook wel: Het Aarsgewei. Ondraaglijke pijnen doorsta je als vrouw om het te krijgen. Zelf krijg je hem nooit live en integraal te zien. Of je blik moet er toevallig langs glijden op het moment dat je je kop uit je kont haalt.

Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar dat doe ik een andere keer wel weer. Want ook wij mannen kunnen er wat van. Onze blunders zijn dan wat kleiner, het zijn er wel veel meer. Ik noem: de voorgescheurde spijkerbroek, het glimshirt met spiegeltjes en kraaltjes, Croqs, de witte Blackberry met glimmers, slangenleren cowboylaarzen, Mickey Mouse stropdassen, de oorbel met diamant, skinny jeans, rode Dockers-broeken en geschoren ballen. Alsof testikelen er kaal wel leuk uitzien.

Zelf heb ik een paar maanden geleden een broek gekocht en ik weet nog steeds niet zo goed wat ik ervan moet denken. Op zich een leuke jeans, alleen heeft het van die voorbezwete ribbels in de knieholte. Voor de duidelijkheid: ik heb geen t-shirts waar in de winkel al zweetoksels in zaten. Schoenen die nieuw naar Zwitserse kaas ruiken? Ook niet.

Waarom dan wel die zweetribbels? Een normaal mens krijgt pas van die transpiratieplekken in de broek als het ding eigenlijk gewassen zou moeten worden. Niet als het ding fris uit de wasmachine komt. Laat staan vers uit de winkel.

Mijn vraag is dus: wie heeft het bedacht, dat vies cool is? Heleen van Rooyen? Een dakloze? Hero Brinkman? Het wachten is wat dat betreft op de witte boxer met voorgetrokken remspoor. Daar zullen Maik de Boer of Victor & Rolf ook wel weer een gat in de markt in zien. Ik niet. Ik zie alleen een vieze bruine streep.

Er werd mij ook op het hart gedrukt regelmatig een micropauze te nemen. Voor wie het niet weet: een micropauze is een korte break waarbij je even je werkplek verlaat. Een moment voor jezelf en weg van de computer, waarin je een dampende bolus draait, een platte grap vertelt of een kop koffie haalt. Het is niet de bedoeling dat je koffie haalt voor je collega’s. Laat staan dat je een bolus voor ze draait. Daarmee beroof je hem of haar van een micropauze. En dat is dus oncollegiaal!

In januari ben ik overgestapt naar een andere werkgever. Daar hebben ze geen arbo-adviseur maar een micropauzemanager (MPM). Niet van duur en overbodig vlees en bloed, maar in de vorm van een computerprogramma. Hieronder een kort overzichtje van wat ik afgelopen donderdag volgens MPM had moeten doen.

De eerste oefening was een clownsgrimas. Kijk naar het plaatje en stel je een kantoortuin met 50 mensen voor. Daarin doe ik dit. Stel je daarna voor dat er vanuit psychiatrische inrichting Dijk & Duin te Castricum mannen met witte jassen komen die mij vriendelijk maar vastberaden in een dwangbuis hijsen. Het riempje tussen de noten gaat voor de zekerheid wat strakker. Gevolg: zie opnieuw onderstaande afbeelding.

Variant twee is voorover leunen. Iets waar ik goed in ben, al zeg ik het zelf. Ik doe het al jaren. Daarna volgt het met de ogen knipperen. Kijk, hier wordt de moderne man maar weer eens onderschat. Ik kan dat namelijk tegelijk. Daarnaast multitask ik ook nog eens als een dolle, dus dan combineer ik drie dingen. Zeg nou zelf, welke werkgever zou dat niet geweldig vinden?

Hierna kwam de ontspanoefening. Gestrekt achterover chillend met de armen in relaxed hangende positie. Iets wat ik thuis op de bank bijna dagelijks in de praktijk breng. Verschil met de werkvloer: links heb ik dan de afstandsbediening en rechts een biertje. Waardoor deze oefening een stuk aangenamer zou worden.

Als je niet braaf de tijd neemt om deze gymnastische strapatsen te voltooien dan verschijnt er in je taakbalk een icoontje: een omgekeerde smiley met een boos rood hoofd. “Uw pauzegedrag is 40%”, briest hij dan woedend. Dat boeit mij dan weer niet zo. Want hiervoor is ook een oefening ingebouwd: schouderophalen. Lekker belangrijk. Daarna ga je gewoon weer aan het werk. Want geen werkgever die je serieus neemt als je je in de baas z’n tijd met dit soort onzin bezig houdt.