DSC00766-3

Ik ben niet zo van beestjes die koud en glibberig zijn. Een beetje fatsoenlijk dier is fluffy, warm, springt, kwispelt of geeft kopjes. Een dier houdt van brokjes, drinkt water en vraagt opdringerig om eten en aandacht. Een dier zegt miauw, woef, twiet of piep. Hij heeft snorharen of andere zachte dingen.

Slakken zijn niet lief. Als je op een slak staat wordt hij boos en zegt hij krak, floetsj, of allebei tegelijk. Dan blijft er een slijmerige drab over met wat prut en een verbrijzeld huisje. Daarom maak ik dus alleen foto’s van levende slakken. Omdat ze dood vies en chagrijnig zijn. En omdat ze levend van dichtbij best mooi zijn.

DSC00754-2  DSC00772-2DSC00755-2DSC00766-3  DSC00775-2

DSC00181-2

Als fotograaf werk je graag met vaste modellen. Je weet precies wat je aan ze hebt en hoe ze er het beste uitzien op de foto. Jij voelt je op je gemak tijdens het plaatjes schieten en zij ook.

Maar het heeft ook nadelen: want wat doe je als de diva ineens wat minder fotogeniek voor de dag komt? Als ze het minder nauw neemt met de discipline, anderhalve kilo aankomt en ineens een harige dubbele onderkin heeft?

De oplossing was gelukkig niet heel ingewikkeld. Personal trainer Freek, onze één-jarige terrorkater, jaagt muze Doortje het hele huis en de halve buurt door. Gevolg: mevrouw is weer in topvorm en klaar voor een fotoshoot. Deze dus.

DSC00190DSC00161-2DSC00181-2DSC00164bDSC00188bDSC00158b-2

DSC09637-2

Het lastige van het fotograferen van dieren is dat je nooit weet wat je kunt verwachten. Ze zijn eigenwijs, eigenzinnig en onberekenbaar. Op het moment dat je je camera hebt ingesteld doen ze ineens helemaal niks, ze kijken spontaan de andere kant op of negeren je. Dan moet je geduld hebben en wachten tot er wat leuks gebeurt. Vaak kan dat even duren. Maar, met veel geduld en een beetje geluk kan er zomaar iets moois ontstaan.

Het mooie van het fotograferen van meiden van een jaar of twintig is dat je niet weet wat je kunt verwachten. Ze zijn eigenwijs, eigenzinnig en onberekenbaar. Op het moment dat je je camera hebt ingesteld doen ze ineens helemaal niks, ze kijken spontaan de andere kant op of negeren je. Dan moet je geduld hebben en wachten tot er wat leuks gebeurt. Soms kan dat even duren. Maar, met een beetje geduld kan er zomaar iets moois ontstaan.

De afgelopen weken ben ik een paar middagen op pad geweest. Zoals je kunt zien niet met dieren, maar met een groepje dames. Het was fris (fucking koud!), er stond een briesje (ijskoude klotewind), maar de zon scheen en de locatie was perfect. En ondanks de kou heb ik me prima vermaakt. Maar dat kwam misschien ook doordat je als fotograaf gewoon lekker je jas aan mag houden.
DSC07621-2 DSC09649-2 DSC09633-2 beauhout DSC09574-2 DSC07566-2 DSC07592-2 DSC09591-2 DSC09637-2

radio7

Soms heb je zo´n periode. Dan is het geen weer om naar de dierentuin te gaan, je katten liggen continu lamlendig voor pampus en als je je camera richt op een mens vliegt er serviesgoed in je richting. Tsja, wat doe je dan? Waar moet je in Godsnaam foto´s van maken?

De juf zou zeggen: “Ga maar iets voor jezelf doen”. En dat heb ik gedaan. Een beetje klootviolen met een platenspeler, de versterker, de camera, Marvin Gaye op de pick-up en Get It On!

DSC07061-5

DSC07065-5

DSC07062-5

PICT_20160125_190341-5

SONY DSC

gaaptxt

Heel veel woorden ga ik er niet aan vuil maken, want ik ben slaapverwekkend. Je hoeft maar naar me te kijken en je ogen worden zwaar. Laat staan dat ik tegen je ga praten. Ogen dicht en negeren die vent, met z’n camera… Even lekker uitrekken, stevig gapen en dan languit op de bank. Of op de vloer. In het gras. Maakt niet uit waar. Met je ogen dicht heb je het minste last van hem. Dus welterusten.

1402157549413-2
SONY DSC
DSC06132b-2
1390857203467-2
SONY DSC
SONY DSC
DSC02987-2
IMG_20140712_213555-2 DSC04500-2
DSC02864-2